Montibus descendum: Το ελληνοαλβανικό διαζύγιο του 16ου αιώνα

Το ελληνοαλβανικό διαζύγιο του 16ου αιώνα

Μέχρι των μέσων του 16ου αιώνα από το Μοριά έως και την Ήπειρο οι Τούρκοι κατ’ όνομα εξουσίαζαν και διοικούσαν τον τόπο και λίγους αποίκους είχαν. Χριστιανοί άρχοντες (Σπαήδες) εξουσίαζαν τα χωριά και στους πολέμους ακολουθούσαν τους Οθωμανούς. Τα ίδια ίσχυαν και στις ενετοκρατούμενες περιοχές της Πελοποννήσου με τους Έλληνες και Αλβανούς Στρατιώτες να είναι και εκεί κράτος εν κράτει. Όπως λέει ο Σάθας αυτά θα διατηρούνταν στην Τουρκοκρατία αν «η εξωμοσία των Αλβανών δεν διαίρει τας δύο αδελφάς φυλάς εις προνομιούχους και διωκόμενους Στρατιώτες». Και συνεχίζει ότι από την εποχή αυτού του διαζυγίου μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών Στρατιωτών, που είναι το μεγαλύτερο πολιτικό κατόρθωμα των Τούρκων, χρονολογείται η εμφάνιση των κλεφτών στα ελληνικά βουνά.

Κι αν τα δερβένια τούρκεψαν τα ‘πήραν Αρβανίταις
Όσο ‘νε ο Στέριος ζωντανός πασά δεν προσκυνάει`
πάμε να λημεριάσωμε, που λημεριάζουν λύκοι.

Οι Τούρκοι αφού κατάκτησαν με πολλές θυσίες την Αλβανία κατόρθωσαν να προσελκύσουν το μέγιστο μέρος των κατοίκων της στον ισλαμισμό με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα φοβερό κέντρο εξωμοτών «διακρινομένων επί φοβερά τόλμη και ασπόνδω μίσει προς τους ομοθρήσκους της χθες». Τα χωριά που παρέμειναν χριστιανικά πραγματικά υπέφεραν από τους εξωμότες, και νέες ομάδες χριστιανών Αρβανιτών μετανάστευαν μετά από κύματα μαζικών εξισλαμισμών. Επίσης στις αρχές του 15ου αιώνα ομάδες Τουρκομάνων yaya και Τούρκων Σπαήδων εγκαταστάθηκαν και στην Αλβανία για να ενισχύσουν την άμυνα κατά των Βενετών και να αποδυναμωθούν οι ίδιοι καθότι ήταν ισχυροί τοπάρχες στην Ανατολία. Τέτοιες επιβεβλημένες μεταναστεύσεις Τουρκομάνων μνημονεύονται και για τις Σέρρες, τα Σκόπια και τη Θεσσαλία την ίδια περίοδο ή αργότερα.

Ο εξισλαμισμός των Αλβανών, των Βοσνίων και των κατοίκων της ορεινής Ροδόπης ίσως να εξηγείται και από τα αντισερβικά αισθήματα των πρώτων (ευκαιρία αντεκδικήσεων) και τα παθήματα των υπολοίπων από το αντιαιρετικό κυνηγητό της βυζαντινής εποχής (καθότι είχαν διατελέσει αιρετικοί – Παυλικιανοί και Βογομίλοι), αλλά κυρίως λόγω της πολιτικής εξισλαμισμών ευαίσθητων περιοχών άμυνας από τους Οθωμανούς. Οι Αλβανοί για άμυνα κατά των Βενετών, οι Βόσνιοι κατά των Αυστριακών και οι ορεινοί Θράκες για την ασφάλεια της πρωτεύουσας. Σημασία έχει ότι αυτοί οι τρεις λαοί που εξισλαμίστηκαν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μαζί με τους Τούρκους εποίκους Μακεδονίας και Θεσσαλίας αποτέλεσαν ουσιαστικά για αιώνες του μπάτσους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και άνοιξαν κακούς λογαριασμούς με τους υπόλοιπους κατοίκους των Βαλκανίων, οι οποίοι ίσως δεν έχουν κλείσει απόλυτα ακόμα.

Στην συνέχεια θα δώσουμε ένα παραδείγμα της εξωμοσίας αυτής από έναν κλάδο της περίφημης οικογένεια των Ελλήνων Αρβανιτών Μπουαίων. Στοιχεία για το πώς χαρακτηρίζονταν εθνικά οι Αλβανοί το μεσαίωνα (προ 16ου αιώνα). Περιγραφή των τεσσάρων φυλών των Αλβανών κατά τον Περραιβό στις αρχές του 18ου αιώνα. Κάποια στοιχεία για την ιστορία των Αρβανιτών που κατέβηκαν τον 15ο αιώνα στην νότια Ελλάδα. Και πότε άρχισε σταδιακά να διαχωρίζεται η εθνική συνείδηση των σύγχρονων μωαμεθανών στην πλειοψηφία τους Αλβανών από την ιδεολογία του οθωμανισμού.

Ο ρόλος της θρησκείας στην Ελλάδα το Μεσαίωνα
Κατά τον Σάθα για την πλειοψηφία των Αλβανών όπως και των κατοίκων της κυρίως Ελλάδας κατά το μεσαίωνα όπως σχεδόν και σήμερα μικρό ρόλο έπαιζε η θρησκεία στη ζωή τους. Ουσιαστικά ο ερχομός των Τούρκων ήταν που τους ώθησε να διαλέξουν θρησκευτικό στρατόπεδο, επιλέγοντας μεταξύ της προσκόλλησης στην τύποις θρησκεία τους, λόγω και του παραδοσιακού μίσους προς τους ασιάτες ή στην επιλογή της προσωπικής ανάδειξης με πλούτη και αξιώματα μέσου του εξισλαμισμού. «Οι βυζαντινοί καλόγεροι ενόμισαν ότι εξεχριστιάνισαν την Ελλάδα μεταβάλοντες τους αρχαίους ναούς εις εκκλησίας, απαραλλάκτως ως οι Φράγκοι και οι Τούρκοι ενόμισαν ότι εκύρηξαν της βασιλεία του Πάπα και του Ισλάμ, μεταβάλοντες τους ορθόδοξους ναούς εις λατινικούς και εις τσαμία». Ακόμα και μετά τον Πορφυρογέννητο (που είχε γράψει ότι στα χρόνια του επήλθε πλήρης εκχριστιανισμός της Πελοποννήσου) αγιογραφικά μνημεία διαβεβαιώνουν ότι στην Λακωνία βασιλεύουν μη χριστιανοί άρχοντες τρομεροί μοναχοφάγοι, από το Oriens Christianus φαίνεται ότι λείπουν σειρές ολόκληρες επισκόπων στις ελληνικές περιοχές ενώ οι περισσότερες από αυτές φαίνεται να είναι ιδρύματα της Τουρκοκρατίας, αναφέρεται Πελοποννήσιος τιμαριούχος που τόλμησε να κηρύξει την αντικατάσταση της χριστιανικής λατρείας με τους παλαιούς θεούς της Ελλάδας, ο αρχιεπίσκοπος Νείλος ο Καβάσιλας (14ος αι.) επιπλήττει τον ανιψιό του που βιάστηκε να κηρύξει ενώπιον της βυζαντινής αυλής τον «ελληνισμόν» του ενώ έπρεπε μιμούμενος τους έξυπνους εμπόρους να μην αποκαλύπτει αυτά που πρεσβεύει. Ακόμα και τον 19ο αιώνα ο Σάθας αναφέρει ότι η θρησκευτική αδιαφορία είναι νόσος από την οποία το ελληνικό έθνος πάσχει περισσότερο κάθε άλλου και πως όταν καταλάβει ότι μόνη η νηστεία δεν είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του χριστιανικού οικοδομήματος θα προκύψει στην Ελλάδα απαράλλακτο θρησκευτικό χάος με αυτό της Αλβανίας. Ο Σάθας ως ειλικρινής χριστιανός επιπλήττει τους βυζαντινούς ως μη διδάσκοντες τον «αληθή» χριστιανισμό στους Έλληνες, αλλά εμμένοντας στον δια της αμάθειας εκχριστιανισμό μην παραλείποντας να υβρίζουν τους Έλληνες ως «παναπίστους, πονηρούς, βαρβάρους, Σκύθας, Μασσαγέτας, απεσθλαβωμένους δούλους των Ρωμαίων, αθεωτέρους των Τούρκων». Σε πλήθος προσευχητάρια ο δεόμενος φέρεται να παρακαλεί τον χριστιανικό θεό να τον σώσει «από μυσαρών Εβραίων και Ελλήνων». Μέσα σε αυτό το κλίμα φαίνεται λογική η αδιαφορία των Ελλήνων όταν απειλούταν το ψυχορραγούν Βυζάντιο παρά της εκκλήσεις, ενώ «εν μέσω των θρήνων της υπό του Ισλάμ απειλουμένης εκκλησίας εκπυρσοκροτεί εν Σπάρτη ο αντιχριστιανικός πύραυλος του Πλήθωνος». Όμως στην πορεία η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιστάθηκε στον εξευτελισμό του εξισλαμισμού και η αληθής αναγέννηση του ελληνισμού φαίνεται από την ίδρυση των πρώτων εν Ελλάδι σχολείων όπου «παραδόξως» οι καλόγεροι δάσκαλοι φαίνεται να εμπνέουν στους ακροατές τους την ίση προς την πατρίδα και την πίστη αγάπη.

Ο πειρασμός του εξισλαμισμού
Ένα παράδειγμα από την ιστορία της οικογένειας των Γριβαίων της Αιτωλοακαρνανίας που κατάγεται από τους Μπουαίους, είχε αρματωλούς μέχρι το 1821 και υπάρχει ακόμα και σήμερα. Αγώνας για τα φέουδα και τα αρματωλίκια της περιοχής τους που οδηγούσε μέλη ακόμα και σε εξισλαμισμό για να πετύχουν τους σκοπούς τους, από χρονικό του 1637. Η οικογένεια παρέμεινε τελικά χριστιανική και ελληνική στη συνέχεια, οι περισσότεροι όμως Αλβανοί από Τσαμουριά και πάνω προτίμησαν την εύκολη λύση, όπως και πολλοί Έλληνες σε Μακεδονία, Κρήτη και ιδίως Μικρά Ασία.
«Πέρνωντα ο Τούρκος το Μοριά όσοι στραδιόταις, ήγουν τζέρνιδες (Cernide=αρματωλοί) Αλμπανέζοι σε δούλεψι της σινιορίας (Βενετών), ήρταν στο νησί της Κεφαλονιάς και Κορφού, και ο πρέντζιπας τους εχάρισε φέουδα να μένουν στο νησί για φύλαξι. Οι Μπουγίδες πήραν φέουδα στο Λιβαθό, οι Σπάτιδες με τους Μεναγίδες στο Κάστρο. Σε λίγο βγήκε προκλάμο του Τούρκου, το όσοι Ρωμαίοι είχαν φέουδα να τουρκεύουν και τα παίρνουν, ενάντιο τα χάνουν. Τότε από τους Μπούγιδες βγήκε ο Γρίβας και από τους Σπάτιδες ο Μπαρκεζίνης, και επήγαν στο Γιάννινο και ετούρκεσαν και επήραν τα φέουδα της φαμελιάς των, που ήταν καθάριοι Μπούγιδες. Ο Γρίβας γένηκε τσέρνιδος στο Ξερομέρι, και ο Μπαρκεζίνης στη Χιμάρα, πέρνοντα τα πατρικά τους φέουδα` η άλλη φαμίλια μινέσκοντα στο νησί της Κεφαλονιάς χριστιανοί έπερναν τόσα φλουριά το χρόνο από τους τουρκεμένους` υστέρου ο Γρίβας έστερνε τα φλουρία μονάχα στον αδελφό του το Σγούρο, και ο Μπαρκεζίνης στο Πολυκαλά` η άλλη φαμίλια ωχθρεύτηκε και ο Γκολεμής με το Μπούα και το Σπάτα εβγήκαν και επήγαν στον Τούρκο και επήραν του ξαδερφού τους του Γρίβα το φέουδο` μα αυτός τεχνικώτερος στ’ άρματα εσκότωσε τους δύο, και τον Γκολέμη τον εσκλάβωσε` ύστερου τον ελυπήθηκε και τον έβαλε κοντρατσέρνιδο στο Αγγελόκαστρο` οι Αλμπανέζοι της Κεφαλονιάς εβγήκαν από το νησί και εσκότωσαν το Γρίβα, και έβαλαν το ανήψι του Αποστόλη Μπούα, και ο Τούρκος δε το εδέχτηκε, γιατί δεν ήταν τουρκεμένο` ο γιος του Μπαρκεζίνη με βοήθεια του Τούρκου κατέβηκε από τη Χιμάρα και επήρε το Ξερομέρι και Μπόνιτσα, και έκοψε τον Αποστόλη, τον ξαδερφό του. Πεθαίνωντα ο Μπαρκεζίνης, ο γιος του Αποστόλη Θόδωρος Γρίβα επήρε τη Μπόνιτσα, και ο Γκολεμής επήρε το Ξερομέρι, και ύστερου τη Μπόνιτσα και τον έδιωξε. Ο Θόδωρος ήρθε στο νησί και πήρε φέουδα από τη σινιορία στο Θιάκι… Το παιδί του Θόδωρου Αποστόλης βγήκε και πήρε τη Μπόνιτσα και το Ξερομέρι και απόκλεισε το Γκουλεμή στ’ Αγγελόκαστρο, και του πήρε το κορίτζι στανικώς γυναίκα, και ο Γκουλεμής σε λίγο πέθανε. Ο Αποστόλης πήρε τότε και τα φέουδα του πεθερού του, και έτζι ετελείωσε ο πόλεμος των Μπουγίδων για τα φέουδα.
27 Γιανουαρίου 1637 Κωσταντής Βρυόνης γράφω δια θύμησι»

Η εποχή της αποστασίας των Τουρκαλβανών - Τσοβάρας
Το 1537 απειράριθμοι στρατοί υπό τη οδηγία του ίδιου του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή και στόλος υπό τον Χαϊρεδίν Μπαρμπαρόσα κατέκλεισαν την Ήπειρο και το Ιόνιο πέλαγος ανατρέποντας κάθε εστία αντίστασης και απειλώντας τις τελευταίες εστίες ενετικής κυριαρχίας στην Ελλάδα. Από Σκύρου και Κρήτης μέχρι Καλαβρίας ο Μπαρμπαρόσσα ερήμωνε τα πάντα, Ναύπλιο και Μονεμβασιά έπνεαν τα λοίσθια, η Κέρκυρα έγινε σωρός ερειπίων και πτωμάτων, Πάργα και Βουθρωτό παρεδόθησαν, μόνο η ηρωική Χιμάρα και η Μάνη προέβαλλαν αντίσταση και αποτέλεσαν καταφύγια αυτών που συνέχιζαν να αγωνίζονται. Ο Σουλεϊμάν είχε κατασκηνώσει στην Ηγουμενίτσα και ετοίμαζε το τελειωτικό χτύπημα στην ενετική Κέρκυρα. Τότε οι Χιμαριώτες και οι Στρατιώτες που είχαν καταφύγει στα χωριά της Χιμάρας μέχρι τους Αγ. Σαράντα σχεδίασαν νυκτερινή προσβολή του στρατοπέδου του Σουλτάνου. Ο γενναίος Δαμιανός που ανέλαβε να κατασκοπεύσει την σκηνή του Σουλτάνου απέτυχε και «απεβίωσε εν βασάνοις», οι Τούρκοι και οι νεοπροσύλητοι Αλβανοί ξέσπασαν στα χωριά της Χιμάρας, αλλά ο σουλτάνος που φοβήθηκε τη νυκτομαχία πήρε το στρατό από την Ήπειρο. Οι Στρατιώτες τώρα επανακατέβαλαν την Πάργα και το Βουθρωτό.

Στρατιώτες από τα Επτάνησα που είχαν γίνει καταφύγιο των Στρατιωτών ανέλαβαν την φρούρηση της Πάργας. Ένας από αυτούς ο Τσοβάρας είναι ο πρώτος, κατά Σάθα, αρματωλός που υμνείται από τα δημοτικά τραγούδια. Αυτός κατέλαβε την μεταξύ Λούρου και Μαυροποτάμου χώρα, στη Λάκκα Σουλίου και οργάνωσε το πρώτο χριστιανικό αρματολίκι στην Ήπειρο. Αυτός «εταπείνωσε την όφρυν» των Τσάμηδων αγάδων του Μαργαριτίου που είχαν καταστήσει φόρου υποτελή την Λάκκα και το Φανάρι μέχρι της Πάργας. Το 1572 έπεσε θύμα δολοφονίας των Μαργαριτιωτών.

Βαρκούλα εκατέβαινε του Λούρου το ποτάμι,
Τα ρέμματα ροβόλαγαν και η βαρκούλα τρέχει.
Καταμεσής του ποταμού ‘ς τον Πόρο του Τσοβάρα
τα ρέμματα ροβόλαγαν και η βαρκούλα εστάθη,
γιατί δεξιά του ποταμού, ‘ς ένα δεντρί μεγάλο,
ένα πουλί, μαύρο πουλί, σαν απ’ ανθρώπου στόμα
στριγκιάν φωνήν εξέβγαλε κ’ οι λόγκοι αχολογούσαν.
- Καραβοκύρη, σαν θα ‘βγης οξ’ από το ποτάμι,
Διαλάλησε ‘ς την Πρέβεζα, ‘ς την Βόνιτσα, ‘ς τον Βάλτο,
Να μάθουν πως εσκότωσαν τον καπετάν Τσοβάρα.
Πέρναγε ψες με δυο παιδιά ‘ς την Άρτα να πηγαίνει,
κ' εδώ καρτέρι τώκαμαν Τούρκοι Μαργαριτιώταις.
Είκοσι βόλια τώρριξαν, τα τρία τον επήραν,
τώνα τον πήρε ‘ς το μερί, τ' άλλο ‘ς το δέξιο χέρι,
το τρίτο το πικρότερο του τρύπησε τα στήθια.
Ψηλή φωνίτσα έβγαλε, ψηλή φωνίτσαν βγάζει:
- Μαργαριτιώταις άπιστοι, νυχτοπαλληκαράδες,
εγώ αν σκότωσα πολλούς, πολλούς απ’ τους δικούς σας,
παλληκαρίσια τώκανα, δεν σκότωνα τη νύχτα`
το ξέρει ολ’ η Λάμαρη, ο Λούρος, το Φανάρι.

Τη δολοφονία εκδικήθηκαν οι Στρατιώτες σύντροφοι του που έπεισαν τον Ενετό ναύαρχο Σεβαστιανό Βενιέρη να καταστρέψει εντελώς το κάστρο του Μαργαριτίου που έμεινε σωρός ερειπίων για 100 χρόνια, εξοντώνοντας και τους τέως αυθάδεις αγάδες του. Τον θρίαμβο κατά του Μαργαριτίου έψαλλαν οι Στρατιώτες ενώ ο Ενετός ζωγράφος Bellotti ζωγράφισε τη καταστροφή του κέντρου των Τσάμηδων εξωμοτών σε πίνακα που βρίσκεται στο παλάτι του Δόγη στην Βενετία. Η οικογένεια του Τσοβάρα ανακατέλαβε το αρματολίκι της Λάκκας υπό την προστασία των οποίων δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο και το Σούλι.

Οι φυλές των Αλβανών
Στα Πολεμικά Απομνημονεύματα του Περραιβού, ο οποίος συναναστράφηκε και συμπολέμησε με τους Σουλιώτες ερχόμενος σε επαφή με τους Αλβανούς, δίνεται μια περιγραφή των 4 φυλών τους.

Οι Τσάμηδες κατοικούσι την παλαιάν Θεσπρωτίαν, νυν δε λεγομένην Παρακάλαμον, η κατοικία των αρχίζει από το Σούλιον και τελειώνει εις τον Δώδωνα (Μπίστριτζα) ποταμόν, είναι θρήσκοι, αλαζόνες και ορμητικότεροι από τους άλλους εις τους πολέμους, όστις όμως ανθέξη την πρώτην ορμήν των, εύκολα τους τρέπει έπειτα εις φυγήν, επειδή είναι καθ΄ υπερβολήν αμφιρρεπείς` δεν φυλάττουσι τόσον τας συμφωνίας και υποσχέσεις, ευφημίζονται δε παρά πάντων ως επιτηδειότεροι χορευταί, και τοις αρέσκει ο πολύτιμος ιματισμός` είναι εύρωστοι και εύσχημοι` και μολονότι ομιλούσι την αλβανικήν διάλεκτον, ως φυσικήν αλλά και μετά την απλοελληνικήν, εκφράζονται όμως ορθώς άνδρες τε και γυναίκες και μάλιστα όσοι κατοικούν τα πέριξ της Παραμυθίας.
Μετά τους Τσάμηδες έπονται οι Λιάπηδες, των οποίων οι κατοικία αρχίζει από το πέρας του Δώδωνα ποταμού, και κατοικούντες την Χαονίαν και Ακροκεραύνια όρη εν οις συμπεριλαμβάνεται και η Χειμάρρα, εκτείνονται έως την Αυλώνα έχοντες τα παράλια του Ιονικού πελάγους και μέρος του Αδριατικού κόλπου και ικανήν έκταση της μεσογείου` είναι ανδρείοι εις τους πολέμους, αγχίνοες, φιλόξενοι, επιτηδειότατοι νυκτοκλέπται και ευχαριστούνται πολύ εις την σωματικήν κακοπάθειαν και κατ’ εξοχήν εις την γυμνότητα και ρυπαρότητα των φορεμάτων, η οποία τοις χρησιμεύει εις την νυκτοκλεψίαν, δια να μη γνωρίζονται` ως επί το πλείστον δε είναι μικρόσωμοι, δύσμορφοι, αλλ’ ακούραστοι` δεν λυπείται ένας Λιάπης αν φονευθεί, ή πληγωθή κλέπτον πρόβατον, αίγα ή άλλο τι είδος, αλλά η απόκρισις του προς τον ερωτήσοντα είναι η εξής. «Κόκκα περ κόκκα», δηλαδή κεφαλήν δια κεφαλήν` όλοι εν γένει ομιλούν την αλβανικήν διάλεκτον, πολλά ολίγοι εξ αυτών γνωρίζουν την ελληνικήν, και αυτήν βαρβαρικώτατα.
Μετά τους Λιάπηδες κατά την μεσόγαιον, γειτονεύουν οι Τόσκηδες` έθνος ανδρείον, πολεμικόν, φιλόξενον, επίμονον εις τους κινδύνους και πιστόν εις τους φίλους` ούτοι δεν είναι τόσον ορμητικοί εις τους πολέμους ως οι Τσάμηδες, δυσκόλως όμως δύναται τις να τους τρέψη εις φυγήν` έχουσι μέτριον ανάστημα σώματος και εύρωστον, κεφαλάς μεγάλας και σφαιροειδείς, φέρουσι δε τα δευτερεία εις την κακοπάθειαν μετά τους Λιαπηδες` η διάλεκτος των όμως είναι η αυτή, ως των Λιάπηδων.
Εις την μεσόγειον και κατά το δυτικοβόρειον μέρος γειτονεύουν οι Γκέγκηδες, έθνος ανδρειότερο από τα ρηθέντα τρία, ορμητικόν και επίμονον εις τους κινδύνους` όταν όμως καταντήσει εις αταξίαν, φθείρεται από τον εχθρόν, επειδή ούτε ταχύπουν είναι δια να αποφύγη τον κίνδυνον, ούτε στρατηγιματικόν να υπερασπίσει την ύπαρξιν του` αν τύχη όμως εμπειροπόλεμου αρχηγού, τότε δυσκόλως νικάται` είναι μεγαλόσωμοι ειλικρινείς, πιστοί εις τας υποσχέσεις των, αλλά αμβλύνοες` η διάλεκτος των είναι η ιλλυρική, μεμιγμένη όμως με την αλβανικήν, την δε ελληνικήν διόλου αγνοούσιν.

Χάρτης από: μία δε κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών

Από το βιβλίο «Οι Αλβανοί και το μέλλον αυτών εν τω Ελληνισμώ» Θ.Ι. Πασχίδου (1879) μπορούν να βγουν επιπλέον στοιχεία για τη φυλετική διαίρεση των σύγχρονων Αλβανών. Αυτός τους διακρίνει σε δύο φυλές τους Γκέγκας (Ιλλυρούς, Αρβανίτες (άνω Μοισίας;), Αλβανούς Μαλισιόρους, Μαυροβούνιους (το 1/3), Μυρδίτες, Κούκους, Πουλάτες, και Γκέγκας Τυράννας, Καβάιας, Ελβασάν και Αχρίδας) και Τόσκους (μέση Αλβανία, Μουζακιά, Βεράτι, Τόμαρο έως Πρεμετή) και διακρίνει σε δύο και τις διαλέκτους τους. Οι πολλοί των Γκέγκων όπως οι Μυρδίτες, οι Κούκοι και οι Δίβροι ήταν καθολικοί και φιλοϊταλοί. Οι Τόσκοι και οι Θυάμιδες (Τσιάμηδες) και Ιάπυδες (Λιάπηδες) τότε έβλεπαν το μέλλον τους συνδεδεμένο με τους Έλληνες. Οι Ιάπυδες την εποχή του Στράβωνα ήταν Κελτοιλλυριοί που τους υπέταξε ο Ιούλιος Καίσαρας. Οι ίδιοι οι Αλβανοί ονομάζονται Σκηπτάροι, η χώρα τους Σκηπερία και η γλώσσα τους Σκηπ. Πιθανές προελεύσεις του όρου κατά το βιβλίο (1) της αιολικής (αρχαίας ελληνικής) διαλέκτου, σκήπος ή σκήφος ήταν το ξίφος, (2) σκήπτος πάλι στην αιολική ήταν ο κεραυνός. Στην αλβανική σημαίνει αετός αλλά και βράχος και πιθανόν να προέρχεται από του ρήματος σκήποεν (εννοώ).

Ο όρος Αλβανοί μετά από τις τόσες αντικρουόμενες θεωρίες που έχω διαβάσει είναι λατινικής προέλευσης και μου φαίνεται ότι έχει να κάνει καθαρά με τους albani κατοίκους των albos montes (λευκών ορέων) της Αλβανίας σε αντίθεση με τους montenegrini του monte negri (Μαυροβούνιου). Το «Αλβανία» έχει ενδεχομένως την ίδια ρίζα με τις Άλπεις, την Αλβιώνα, πιθανόν τον Όλυμπο και είναι ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής προέλευσης. Η αρχαία Αλβανία του Καυκάσου, οι διάφορες Αλβανουπόλεις και οι Αλβανοί λόφοι της Ιταλίας δεν είναι απαραίτητο να έχουν σχέση με τους δικούς μας Αλβανούς. Για την προέλευση των Αλβανών πιστεύω ότι είναι αρχαίος βαλκανικός λαός με εκλατινισμένη γλώσσα (επί αιώνες υπήκοοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βλέπε γραμμή Jiricek για τα όρια της λατινοφωνίας στα Βαλκάνια). Πέρα από αυτά που λέγονται και τις τρέλες με τις υπερβολικές μεταναστεύσεις λαών που έχουν γράψει διάφοροι μυθιστοριογράφοι-ιστορικοί, οι βλάχικες διάλεκτοι και η αλβανική γλώσσα είναι δημώδεις εκδοχές της λατινικής γλώσσας που αναπτύχθηκαν κατά την Ρωμαιοκρατία (έστω και σαν θρακορωμαϊκές, δακορωμαϊκές και ιλλυρορωμαϊκές διάλεκτοι). Οι Ρωμαίοι εποίκισαν με Ιταλούς πολλά σημεία των Βαλκανίων και πόλεις ολόκληρες στην Ελλάδα (Πάτρα, Κόρινθο, Φιλίππους, Νικόπολη κλπ). Σημειώνεται ότι ακόμα και οι ίδιοι οι Μακεδόνες λατίνιζαν έντονα ως προς τη γλώσσα κάποια εποχή (πηγή Προκόπιος). Η εθνική προέλευση των σύγχρονων βαλκανικών εθνοτήτων είναι άλλο θέμα και ήρθε στην επιφάνεια πολύ αργότερα. Με την εξαίρεση των Βουλγάρων και των Σέρβων που η βλακώδης (τουλάχιστον) πολιτική των Βυζαντινών τους επέτρεψε να περάσουν τον Δούναβη ως ανεξάρτητες κρατικές οντότητες και να εκχριστιανίζουν (στη γλώσσα τους και με νέα γραφή!), εκβουλγαρίζουν δηλαδή και εκσερβίζουν ελεύθερα και με το νόμο υπηκόους της αυτοκρατορίας` οι υπόλοιπες αμέτρητες εθνότητες Αλβανοί, Βλάχοι, παλαιότεροι Σλάβοι, θράκες, Κέλτες, Γότθοι, Ρωμαίοι και Γραικοί φαίνεται ότι είχαν μεταξύ τους μια συναίσθηση ρωμαϊκής εθνικής ενότητας. Όλα αυτά μέχρι τη διάλυση του κράτους το 1204 και με αρχή της διαίρεσης την οθωμανική εποχή με την πολιτική της διατήρησης των τριών επίσημων (βιβλικών) κρατικών θρησκειών (χάρη και στην προδοσία της εκκλησίας, που απέκτησε στην τουρκοκρατία δύναμη που ούτε ονειρεύτηκε ποτέ στην Βυζαντινή αυτοκρατορία) και φυσικά την έναρξη των εξισλαμισμών…

Πως (αυτο)χαρακτηρίζονταν όλοι οι Αλβανοί προ του 16ου αιώνα
Κατά τον Σάθα επί 1500 χρόνια οι Αλβανοί αυτοαποκαλούνταν και Μακεδόνες! Και σημειώνει ότι άσχετα τι λένε οι ιστορικοί και οι εθνολόγοι, παράδοση των ίδιων των Αλβανών διατηρημένη επί τόσους αιώνες πρέπει να θεωρείται σπουδαία ιστορική μαρτυρία, ειδικά τότε που η αρχαιολατρεία δεν υπήρχε (καταγωγή από τον Πύρρο και τους Μακεδόνες, όταν η «κλασική αρχαιότητα» κοιμόταν στους τάφους ή σάπιζε σκοροφαγωμένη στα μοναστήρια). Η παλαιότερη μαρτυρία αυτή αφορά τη παλαιά Μακεδονική-Αλβανική αποικία στην Κύπρο. Όταν επί Μεγάλου Κωνσταντίνου (4ος αιώνας) η Κύπρος ενοχλούνταν από πειρατές ζήτησε αρματωλούς (λας των αρμάτων) για την φύλαξη των παραλίων, και στάλθηκαν Στρατιώτες από την Ήπειρο που έμειναν εκεί μέχρι την κατάληψη από τους Οθωμανούς. Αυτοί αποκαλούνταν Στρατιά των Αλβανών ή των Μακεδόνων, ζούσαν χωριστά από τους ντόπιους και λέγεται ότι μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα λαλούταν η αλβανική στη νήσο (πηγή Μαρτίνος Κρούσσιος). Αυτούς τους οδήγησε στην Κύπρο τότε ο επί Κωνσταντίνου Δουξ Καλόκαιρος (πηγή Σέξτος Αυρήλιος Βίκτωρ) που αργότερα εκτελέστηκε στην Ταρσό γιατί επαναστάτησε. Επίσης Βενετικές πηγές αναφέρουν τους Αλβανούς της νήσου ως κατοικούντες εκεί από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου.
Ο πρώτος Έλληνας ιστορικός που μίλησε αναλυτικά για τους Αλβανούς με αυτό το όνομα ήταν ο Χαλκοκονδύλης που παραδέχεται ότι ήταν σίγουρα ιθαγενείς (όχι Ιλλυριοί όπως έλεγαν τότε τους Σλάβους) αλλά κλάδος των Μακεδόνων και επίσης ότι δεν είναι δυνατή η επιβεβαίωση της καταγωγής τους από την Ιαπυγία της Ιταλίας που έλεγαν κάποιοι άλλοι. «Αλβανούς γαρ έγωγε μάλλον τι τοις Μακεδόσι προστίθεσθαι αν λέγοιμι ή άλλω τινί των κατά την οικουμένην εθνών` ουδενί τε γαρ συμφέρονται, ότι μη το Μακεδονικόν γένος» κλπ.
Ο Γεώργιος Καστριώτης (Σκενδέρμπεης) απαντώντας με επιστολή στον ηγεμόνα του Τάραντα του έγραφε «οι ημέτεροι πρόγονοι ήσαν οι Ηπειρώται εκείνοι, εξ ων ανέθαλλε ο Πύρρος, εις του οποίου την ορμήν μόλις εδυνήθησαν ν’ αντιστώσιν οι Ρωμαίοι, εκείνος, όστις εκυρίευσε δια τον όπλων τον Τάραντα μετ’ άλλων χωρών της Ιταλίας… Η Αλβανία μέρος αποτελούσα της Μακεδονίας σεμνύνεται για τους ευγενείς προπάτοράς της, οίτινες υπό τον Μέγαν Αλέξανδρο εισεχώρησαν μέχρι των Ινδιών… Εξ εκείνων κατάγονται οι σημερινοί Αλβανοί.»
Η επιστολή του «ηγεμόνα Αλβανίας και Ηπείρου» Σκεντέρμπεη.

Ο ιστοριογράφος Μαρίνος Βαρλέτας από τη Σκόδρα ανάγει την καταγωγή των ηγεμόνων της Αλβανίας από τον Πύρρο. Τα ίδια γράφει και ο μάλλον Αρβανίτης του Μοριά Τζάννες ο Κορωναίος που ύμνησε τα κατορθώματα του δικού μας Αρβανίτη Μερκούρη Μπούα και έγραψε για την ελληνική του συνείδηση.

Και να σου φέρω μαρτυριαίς του βασιλέως ταις βούλαις,
Οποίαις επίασα κ’ είδα ταις, κ’ ανέγνωσά ταις ούλαις.
Και την πατρίδα μαρτυρούν και όλον του το γένος,
Κ’ άλλοι που δεν το ξέρουσι λέγουσ’ οτ’ είνε ξένος.
Εκ του ρε Πύρρου τον καιρόν, και Αντίνου του Πειρώτα,
Άκου να σε διηγηθώ, κ’ απέκει πάλε ρώτα,
Αυτούν’ ήσαν καθολικά η ρίζα των Πουγιάνων…
Κ’ ήσασι κατοικούμενοι εις την Μακεδονίαν

Οι ίδιοι οι μεσαιωνικοί Αλβανοί φαίνεται να ήταν ξεκάθαροι για την καταγωγή και τη συνείδησή τους, από τους αρχαίους Ηπειρώτες και Μακεδόνες. Την Ήπειρο, τη Μακεδονία και την Αλβανία την συνέχεαν τόσο οι νεώτεροι όσο και οι αρχαίοι συγγραφείς. Ο Στράβων (Ζ’) αναφέρει «ένιοι δε και σύμπασαν την μέχρι Κέρκυρας, Μακεδονίαν προσαγορεύουσιν, αιτιολογούντες άμα ότι και κουρά και διαλέκτω, και χλαμύδι, και άλλοις τοιούτοις χρώνται παραπλησίως, ένιοι δε και δίγλωττοι εισί.» Ο Πλίνιος περιλαμβάνει στην Μακεδονία την Ιλλυρία και Μολοσσίδα. Ο Χαλκοκονδύλης περιλαμβάνει στην Μακεδονία και το Αργυρόκαστρο, ενώ μιλά και για την προς το Ιόνιο πέλαγος Μακεδονία. Επίσης οι στρατολογημένοι Αλβανοί που υπηρετούσαν σε διάφορες ευρωπαϊκές αυλές ονομάζονταν Μακεδόνες. Μακεδόνες στον Τζάννε Κορωναίο (Μακεδονία έλεγε «Άρταν και Αγγελόκαστρον, Γιάννινα και Αλβανία», «με άλογα εκ τον Μορηάν είχε Μακεδονίταις»), Μακεδόνες σε αναφορά στον δούκα της Σαβοΐας Εμμανουήλ Ά το 1592, Μακεδονικό Τάγμα από Αλβανούς στο βασίλειο της Νεάπολης κλπ. Στο Βυζάντιο λόγω των μακεδονικών μεταναστεύσεων ακόμα και στη Θράκη, όλη σχεδόν η χώρα μεταξύ Ίστρου και Ολύμπου καλούταν Μακεδονία, ενώ κάποιοι Αλβανοί μέχρι τον 18ο αιώνα ονομάζονταν ακόμα Μακεδόνες.
Στο μεσαιωνικό κείμενο «Μπούα ανδραγαθήματα» του Τζάννε Κορωναίου μπορούμε να δούμε πως ένιωθε αυτός ο Αρβανίτης ήρωας Μερκούριος Μπούας που όργωσε την Ευρώπη υπηρετώντας ξένους άρχοντες νικώντας σχεδόν πάντα. Προτείνοντας συνεχώς και την ανακατάληψη της Πελοποννήσου που την ξέκοψε οριστικά ο αρχιστράτηγος της Ενετικής Δημοκρατίας Δουξ του Ορβίνου, με συνέπεια τον θρήνο των Μοραϊτών Αρβανιτών της Ιταλίας που τραγουδιέται ακόμα και σήμερα από εκείνη την εποχή!

Ω! Ε μπούκουρα Μορέε,
τσε κούρε τε λάσσε,
μη νήγκε τε πέε!

(Ω! ωραίε μου Μορηά – από τον καιρό που σε άφησα – δεν σε ξαναείδα πια!)
Να τι έλεγε ο Στρατιώτης Κορωναίος για τον αρχηγό του Μερκούρη Μπούα, που αγωνιζόταν και για την δόξα του:

«Και είχεν τον Μερκούριον με άλογα λιντσέρα
Που ‘κ την Ελλάδα την κλυτήν ‘ς την Ιταλία φέραν»
«Πεφιλημένοι μου αδελφοί, παιδιά μου αγαπημένα,
που πάντα επολεμήσατε άξια κ’ επαινεμένα,
γονείς σας ετιμήσατε ομοίως και πατρίδα»

Τα «αλλότρια γένη» ο εξ Αργολίδος Μερκούριος ήθελε…

«να τα νικήσει, και φανή ως άλλος Παλαμήδης,
ανδρείος τε και συνετός, λέγω, ως Διομήδης»

Ο Μερκούριος που «ωρμησ’ ως Αχιλλέας» και «είχε την γνώσιν Νέστορος, κ’ ανδρείαν Αχιλλέως» προσφωνείται από τον κατενθουσιασμένον στρατηγό Νάρδον:

«Λοιπόν Ελλήνων εκλογή, περίφραγμα Αλβάνων
εις παν γε πράγμα όμοιε των στρατηγών Ρωμάνων,
και περιττέ ‘ς την ανδρειάν παρά τον Αχιλλέα,
φρόνιμε δε και ξακουστέ παρά τον Οδυσσέα»

Αργότερα παρομοιάζεται να συνομιλεί με τον ποταμό της Alessandria όπως ο Αχιλλέας με τον Σκάμανδρο!

«Ευθύς δε του Μερκούριου ο ποταμός του είπε:
ω ένδοξε Μερκούριε κράτησε το σπαθί σου,
ότι όλον με κατέστησες αίμα δια την τιμή σου,
και άλλαξες την φύσιν μου, και όλοι με μισούσι,
κι ‘ως τα ζώα τ’ άλογα ‘ς εμέ δε θε να πιούσι…
Τοιάυτα λόγια ακούσαντας λυπήθη η ψυχή του»

Η σημαία που έδωσε στον Μπούα ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Μαξιμιλιανός Α’ το 1510 όταν τον όρισε αρχηγό του ελαφρού ιππικού του, με δικέφαλο αετό (γερμανικό), το σταυρό του Αγίου Ανδρέα, και τα 4 πυρέκβολα (Β) σαν των Παλαιολόγων. Όλοι σχεδόν οι ηγεμόνες σε Ιταλία και Γαλλία που είχε υπηρετήσει ο Μπούας του έδωσαν σημαίες και τίτλους.

Το 1510 κατακρεουργεί ανελέητα όσους αιχμαλώτους Μουσουλμάνους, Βόσνιους και Κροάτες συλλαμβάνει, αλλά όσους αντιπάλους συμπατριώτες του πιάνει στη Βερόνα τους στέλνει πίσω στην πατρίδα με δώρα! Θαυμάστε σύγχρονοι Αλβανοί σε τι ανθρωποσφαγές οδηγήθηκε η φυλή σας στα Βαλκάνια αργότερα με την μαζική εξωμοσία των περισσότερων αρχηγών σας, για τα φέουδα.

Όσους δ’ αιχμαλώτευε τοτ’ εκ τους Στρατιώτας,
τ' ανήμερα λιοντάρια, λέγω Μακεδονίτας,
πάντας ελεημόνα τους, κ’ ελευθέρονέ τους,
και όπισθεν τους έστελνε, και χρήματα έδιδέ τους,
γιατ’ ήταν ‘κ την πατρίδα του, κ’ εκ το αίμα των να χύση,
τελείως ελυπάτονε τοιούτο πράγμα να ποίση.

Αυτά λοιπόν για τον Αρβανίτη Μερκούρη Μπούα από το Άργος που οδηγούσε «άρχοντας Λακεδαιμονίτας και διαλεκτούς Μακεδόνας», «Σπαρτιάτας, Κορινθίους, Λεονταρίτας» και κάθε τόσο «μετά σπουδής απέστελλε ‘ς της Ελλάδος τα μέρη, τους άνδρας και τα άλογα εκείθεν για να φέρη». Οι Αλβανοί δηλαδή το μεσαίωνα αποκαλούνταν Ηπειρώτες και Μακεδόνες (όχι Ιλλυριοί) θεωρούσαν ότι άνηκαν στην ίδια φυλή με τους άλλους Έλληνες, και αντίστοιχα οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούσαν τους Αλβανούς κλάδο της ελληνικής φυλής μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα σχεδόν.

Οι Αρβανίτες του Μοριά
Οι Αλβανοί (Αρβανίτες) που ήρθαν μαζικά στην Ελλάδα από το 14ο αιώνα κατά τον Κατακουζηνό ονομάζονταν Μαλακάσιοι, Μπούϊοι και Μεσαρίτες («υπό των φυλάρχων ούτω προσαγορευομένους»). Περισσότερα στοιχεία για τις αρβανίτικες μεταναστεύσεις εδώ. Οι Μπουαίοι κατάγονταν από τη Σκόδρα (ποταμός Μπουγιάνα, ο αρχαίος Barbana Livianus) ήταν Γκέκηδες δηλαδή, και κινήθηκαν νοτιότερα από τον γενάρχη τους Νικόλαο Μπούα που ήταν πρωτοβεστιάριος του Σέρβου Στέφανου Δουσάν, ο οποίος φαίνεται να πρωτοκινητοποίησε τους Αρβανίτες. Οι Αρβανίτες αυτοί αρχικά εγκαταστάθηκαν σε Θεσσαλία και Αιτωλία, σταδιακά με τον ερχομό των Τούρκων μετακινούταν νοτιότερα καταλήγοντας σε Αττικοβοιωτία οι Μαλακάσιοι (υπό τον Σπάτα) και Σπαταίοι (κλάδος Μπουαίων) και στην Πελοπόννησο πάλι Μπουαίοι (ο Πέτρος Μπούας που αποχωρίστηκε από το συγγενή του Σπάτα Μπούα). Πέτρος και Σπάτας λέγεται ότι είχαν από 10,000 Αρβανίτες ο καθένας. Στην Αιτωλία έμειναν οι Γριβαίοι Μπουαίοι γύρω από το Αγγελόκαστρο και τη Κεφαλονιά. Σίγουρα ακολούθησαν και μικρότερες μεμονωμένες μεταναστεύσεις, εκτός από αυτές κατόπιν προσκλήσεων από διάφορους ηγεμόνες. Τον 15ο αιώνα οι Αρβανίτες της Πελοποννήσου αριθμούσαν 30,000 άνδρες των όπλων, όλοι αυτοί καταστράφηκαν σχεδόν σε έναν αιώνα από τους πολέμους με τους Τούρκους και κατέληξαν στα μέρη που μένουν και σήμερα ή στην Ιταλία. Μοραΐτες και Αρβανίτες ξεσηκώθηκαν και κατά των Παλαιολόγων που καταδυνάστευαν τη χώρα, οι Αρκάδες με αρχηγό τον Πέτρο Μπούα των Χωλό και οι Λάκωνες με τον Μιχάλη Ράλλη τον Δριμή το 1454. Μετά την κατάκτηση της μισής Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς και την φυγή των Παλαιολόγων (ο Δημήτριος τούρκεψε, ο Θωμάς φράγκεψε - να τους χαιρόμαστε!) οι ντόπιοι που συγχωνεύτηκαν πλήρως μέσα από τους αντιτουρκικούς κοινούς αγώνες συμμάχησαν με τους Ενετούς. Το 1463 οι Βενετοί είχαν συγκεντρώσει στον Ισθμό 30,000 Έλληνες και Αρβανίτες του Μοριά, μαζί με 4,000 Κρητικούς και 1,400 Κερκυραίους για να οχυρώσουν την περιοχή. Τα αρβανίτικα κέντρα τότε ήταν το Άργος και το Λεοντάρι και αργότερα το Ναύπλιο και η Κορώνη που τα κρατούσαν οι Βενετοί μέχρι το 1540. Οι Καμπίτες Αρβανίτες ιππείς της Αργολίδας μετά την πτώση του Ναυπλίου κατέληξαν στα απόμερα μέρη του Κρανιδίου, του Αραχναίου και στην Ύδρα και Σπέτσες συνεχίζοντας να μάχονται τους Τούρκους έως το 1821. Η Αργολιδοκορινθία που δέχτηκε τους μεγαλύτερους αρβανίτικους πληθυσμούς είχε εντελώς ερημώσει από τις επιδρομές των Τούρκων. Το 1397 ο Εγιούπ-πασάς με 60,000 κατέστρεψε τελείως την πόλη του Άργους και σκόρπισε 30,000 κατοίκους της στην Ασία, ο ίδιος ο Σουλτάνος Μουράτ Β’ το 1446 με στρατό 60,000 είχε ερημώσει τη βόρεια Πελοπόννησο σκοτώνοντας πλέον και Αρβανίτες, προκαλώντας 22,000 νεκρούς και 60,000 αιχμαλώτους. Οι επιδρομές των Τούρκων 1423, 1431, 1446, και 1452 είχαν εξαθλιώσει τη χώρα και είχαν ενώσει πλήρως ντόπιους και αρβανίτες σε λυσσασμένη αντίσταση κατά των Τούρκων. Πράγμα που εξηγεί πολύ καλά τα αισθήματα των ελληνοαλβανών του Μοριά κατά την τουρκοκρατία. Το 1452 με τον φρούραρχο του Ακροκορίνθου Ματθαίο Ασάνη οι Μοραΐτες εγκλώβησαν στα Δερβενάκια τούρκικο στρατό που επέστρεφε από λεηλασία αιχμαλωτίζοντας, μάλιστα, τον γιο του Τουραχάν μπέη της Θεσσαλίας, Αχμέτ και κατασφάζοντας χιλιάδες Τούρκους, ελευθερώνοντας ταυτόχρονα τους αιχμαλώτους. Το 1458 κατέβηκε ο ίδιος ο σουλτάνος Μεχμέτ Β’ ερημώνοντας το 1/3 του Μοριά και 30 μικρά φρούρια και κωμοπόλεις σε Αργολίδα, Αρκαδία έως τον κόλπο της Πάτρας με σημαντικότερο κατόρθωμα την παράδοση του Ακροκορίνθου από τον ήρωα των Δερβενακίων του 1452 Ματθαίο Ασάνη. Που έχασε γι’ αυτό την υπόληψη του και προκάλεσε την κατακραυγή και την αγανάκτηση του κόσμου.
Μετά από τόσους αγώνες περιμένει κανείς να συμφιλιωθούν οι Έλληνες Αρβανίτες ή μη με τους Τούρκους και τους μουσουλμάνους; Οι αγώνες συνεχίζονται αμείωτοι, με τη συμμαχία των Ενετών.

Ο Μιχάλης Ράλλης είχε χαθεί νωρίτερα 1464 (συνελήφθηκε και ανασκολοπίστηκε) και οι Αρβανίτες Θεόδωρος Γρίβας Μπούας και Μέξης Μπούας Μπουζίκης με 60 ιππείς κατέφυγαν στον Κροκόδειλο Κλαδά στη Μάνη και συνέχισαν μόνοι τους τον πόλεμο και μετά την συνθηκολόγηση των Ενετών με τους Τούρκους τον Δεκέμβρη του 1479. Τούρκοι και Ενετοί επικύρηξαν το κεφάλι του Κλαδά με την πρωτάκουστη και εξωφρενική αμοιβή των 10,000 φλωριών! Αλλά Έλληνες και Αρβανίτες δεν βγάζουν συνήθως τέτοιου τύπου ρουφιάνους να πουλήσουν τον αρχηγό τους! Το 1481 κατέβηκε στην Πελοπόννησο και τη Μάνη ο ίδιος ο βεηλέρβεης Αλής Μπούμικος και κυνήγησε τους επαναστάτες και τότε πάτησαν για λίγο και οι Τούρκοι μέρη της Μάνης. Ο Κλαδάς διέφυγε με 50 συντρόφους στον Φερδινάνδο Γ’ Σικελίας και Αραγωνίας, ενώ ο Θεόδωρος Μπούας επέστρεψε στο Ναύπλιο που του έδωσαν καταφύγιο τώρα οι Ενετοί. Ο Ιωάννης Καστριώτης (γιος του Σκεντέρμπεη) ζήτησε βοήθεια και ο Φερδινάνδος του έστειλε τον Κλαδά με 4 γαλέρες, αυτός ελευθέρωσε 50 χριστιανικά χωριά, έσφαξε 1000 Οθωμανούς και κατέλαβε το φρούριο της Χιμάρας της οποίας οι κάτοικοι εξεγέρθηκαν πάλι και έδιωξαν όλους τους Τούρκους της περιοχής τους. Αφού ο Κροκόδειλος Κλαδάς παρέδωσε της χώρες αυτές στον Ιωάννη Καστριώτη γύρισε στην πατρίδα του Μάνη επικεφαλής τώρα μαζί με τον αδερφό του Μάρκο Πιφάνη (Επιφάνιο) 14,000 ντόπιων έδιωξε από παντού τους Τούρκους καταλαμβάνοντας την Βαρδούνια που ήταν η έδρα της οικογένειάς του. Ο αδερφός του όμως Μάρκος Επιφάνιος πολεμώντας τους Τούρκους στην Πάτρα, συνελήφθηκε και «εξεδάρη ζων». Ο Κροκόδειλος που πολεμούσε για την Ενετία τους Τούρκους στη Δαλματία μαθαίνοντας την τύχη του αδερφού του παίρνει τους δυο γιους του Θεόδωρο και Μανώλη και 140 Ηπειρώτες ιππείς που τους μισθοδότησε ο ίδιος κατεβαίνει στην Μάνη και ανακαταλαμβάνει το κάστρο της Βαρδούνιας. Μετά ξανανέβηκε στη Χιμάρα όπου σε μια άτυχη συμπλοκή με Τούρκους «εκρεουργήθει υπό των κατ’ αυτού εξοργισμένων Οθωμανών».
Μήπως όλες αυτές οι ιστορίες εξηγούν τους δεσμούς των Χιμαριωτών και των Αρβανιτών με τους Μανιάτες και τους άλλους Έλληνες; Και επίσης γιατί ακόμα και σήμερα σαλτάρουν οι Αρβανίτες μόλις ακούνε για Τούρκους και Τουρκαλβανούς;

Στην Αρκαδία και Μεσσηνία ο βεζύρης Μαχμούτ πασάς κατέστρεψε τα πέριξ του Λεονταρίου και οι Ενετοί είχαν περιοριστεί μόνο σε Κορώνη και Μεθώνη. 500 Μεσσήνιους που έπιασε τους έστειλε σιδηροδέσμιους στην Κωνσταντινούπολη όπου τους θανάτωσαν κόβοντάς τους σιγά σιγά με πριόνια. Τους Αργίτες που παραδόθηκαν ειρηνικά τους εξόρισε συν γυναιξί και τέκνοις στην Πόλη. Μετά την πτώση των κάστρων (1540) οι ιππείς κυρίως Αρβανίτες της Πελοποννήσου κατέφυγαν σε Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Κρήτη και Ενετία. Οι Κορωναίοι και Μεσσήνιοι κατέφυγαν οι περισσότεροι στην Ν. Ιταλία. Οι Τούρκοι είχαν λυσσάξει με τους Αλβανούς της Ελλάδας τότε και τους κυνηγούσαν όπου τους έβρισκαν. Έγραφαν στους Ενετούς: «Οι Αλβανοί σας είναι άνθρωποι κακής διαγωγής. Αν τους διώξετε ουδέποτε θα έχουμε διαφορά τινά» κλπ. Και τους έδιωξαν αυτοί, όσους μπόρεσαν, αποδυναμώνοντας ουσιαστικά την Πελοπόννησο για αρκετά χρόνια.

Πέρα από τα ονόματα των μεγάλων αρβανίτικων οικογενειών (Μπούα, Σπάτα, Λιώσα, Μπουζίκη, Γρίβα, Μενάγια, Μάνεση, Μαζαράκη, Μπαρκεζίνη, και των μεταγενέστερων Ζέρβα, Τζαβέλλα, Μπότσαρη κλπ) και μικρότεροι ήρωες Αρβανίτες πολεμιστές του 15ου αιώνα σώζονται στην μνήμη των Μοραϊτών από τα ομώνυμα χωριά που ίδρυσαν και διατηρούνται ακόμα.
Έτσι στην Αργολίδα έχουμε τα χωριά Γκέρπεσι, Μάνεσι, Μπάρδι, Κριεμπάρδι, Παναρίτι, Κούτζι, Καρακαλά κλπ. Αργίτες στρατιώτες στη Δύση όπως ο Ιωάννης Βαρβάτης και ο Μανώλης Μπλέσης κλπ έμειναν και αυτοί σαν ονόματα στην περιοχή. Παρόμοια ονόματα ίσως υπάρχουν και στα ανατολικά της Κορινθίας.
Επίσης από την έρευνα στα οθωμανικά αρχεία του Τούρκου ερευνητή Λεβέντ Καγιάπιναρ μεταξύ 1461-1574 στην επαρχία Λεονταρίου (μίας από τις 17 nahiye της Πελοποννήσου) μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας μπορούμε να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα. Τούρκοι δεν κατοικούσαν αρχικά στο Μοριά και τα χωριά διακρίνονταν μόνο σε Arnavudan και Rumiyan. Το 1461 στην επαρχία Λεονταρίου υπήρχαν 47 μικρά αρβανίτικα με συνολικά 435 σπίτια (2000 ατομα περίπου). Τα αρβανιτοχώρια (κατούνες) είχαν το όνομα του αρχηγού της οικογένειας που τα κατοικούσε. Όπως στην Αργολίδα βλέπουμε και εδώ πως βγήκαν και από ποιους τα ονόματα των χωριών. Εξετάζοντας μόνο τα αρβανιτοχώρια όπως τα θεωρούσαν οι Τούρκοι φοροεισπράκτορες τότε έχουμε το Μάζη, Ξιφία, Γιάννη Διαβολίτση, Αλέξη Μάνεση, Γιώργη Μάζη, Γιάννη Λάτα, Νικόλα Μακρίσια, Μιχάλη Ζόρα, Μάζη Πλάσσα, Ντομένικα Μπελούση, Δημήτρη Ματζούνη, Δούκα Πλάσσα, Μιχάλη Μάνεση, Παύλο Δότση, Μπουρλά, Γιώργη Μουζάκη, Θεόδωρο Ζουμπάτο, Ηλιά Μάζη, Λάζαρο Ζουμπάτο, Πέτρο Δόριζα, Λάλα Διαβολίτση, Ζουπάνο Μπουριαλή, Γιάννη Ζόρα, Τόσκεση, Γιάννη Μουζάκη, Νικόλα Σίργη, Λάζαρο Παλόνη, Ανδρέα Μπούμπουκα, Γιάννη Κανκάντη, Λάζαρο Κλεισούρα, Μάρτη Τσάση, Μπαρμπούτση, Χερσοβίρι Κοσμά, Τέρμα Σπάτα, Δήμα Ράλα, Γιάννη Δάρα, Γκίνη Κοντόσταυλο Μάνεση, Λάζαρο Κούβελια, Μακρή Στρούζα, Κότση Κουμπιθέκρα. Από αυτά τα χωριά τα Διαβολίτσι, Μάνεσι, Λάτα, Μακρίσια, Μπελούσι, Ματζούνι, Δούκα, Μπουρλάς, Μουζάκι, Ζουμπάτα, Δόριζα, Τόσκεσι, Σύρτζι, Μπούμπουκα, Τσάσι, Δάρα, Κουβέλια και Στρούζα είναι γνωστά ακόμα. Στην πορεία άλλαξε η σύνθεση των ορεινών χωριών και πολλά έχασαν και την αρβανίτικη γλώσσα σχετικά σύντομα. Ίσως και να μην ήταν όλα αρβανίτικα μιας και το 1461 ήταν εποχή μεγάλης αναταραχής για ακριβείς εξετάσεις.
Αργότερα η διάκριση των υπηκόων στην Πελοπόννησο γίνεται ως Gebran (χριστιανοί), οι Müslim, Eflagan (Βλάχοι), οι Çingenegan (Τσιγγάνοι) και οι Yahudiyan (Εβραίοι). Βλάχους γενικά στην Πελοπόννησο λένε τους τσοπάνηδες, ακόμα και σήμερα. Από τους ελάχιστους μουσουλμάνους το 1515, οι περισσότεροι μάλλον είναι ντόπιοι εξισλαμισμένοι (επειδή κατά την τακτική των οθωμανικών κιταπιών, όλοι φαίνεται να έχουν πατέρα Abdullah!).
Από την έρευνα του ίδιου στην επαρχία Καρύταινας βορειότερα το 1574 που δεν υπήρχαν πολλοί Αρβανίτες και σίγουρα το 19ο αιώνα δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου ίχνη τους, σαν αρβανίτικα φαίνονται αρκετά χωριά. Συνολικά η επαρχία είχε 249 χωριά (περισσότερα από την Ενετική εποχή 1684-1715 και την μετεπαναστατική εποχή). 7554 χριστιανικά σπίτια, 182 μουσουλμανικά (πάνω από 40,000 κόσμο, ενώ το 1461 όλες οι οθωμανικές περιοχές τις Πελοποννήσου είχαν συνολικά 60,000 κόσμο!). Πλέον όλοι οι Έλληνες φαίνεται να παίρνουν τα βουνά και να κατοικούν και τα πρώην αρβανιτοχώρια. Από τα ονόματα των χωριών αρβανίτικα με αριθμό σπιτιών φαίνονται (ή είναι γνωστά) τα ακόλουθα: Μουζίκα (4), Ανδρέα Ρένεση (-), Λογγά (βλάχικο 25), Άσπρο Μαζαράκι (5), Φλόκα (βλάχικο 64), Μπάρτζη (5), Μπάρτζη Λαζάνη (4), Μπέλεσι (3), Μπερμπάτη (7), Μπέτση (9), Δολιανά (42), Δόριζα (11), Δραγάνου (βλάχικο 20), Γκέρπεσι (5), Μάνεσι (9), Μπούγα (29), Πικέρνι (2), Καρνέσι (11), Κατούνα (15), Κατούνα Ρένεσι (13), Καζνέσι (2), Ρένεσι (17), Κόκλα (44), Κώστα Λόπεση (44), Κριεκούκι (5), Λάζαρο Μπούγα (11), Λόπεσι (26), Μακρύσι (28), Μάνεσι (78), Μαζαράκι (10), Κατούνα Μαζαράκη (4), Μέρτεζα (11), Μουρίκη Μάζη (-), Μουζάκι (32), Σούλι (21), Γιάννη Ζούλα (10), Γιάννη Μουζάκη (12), Ζουμπάτα (4) ίσως και άλλα.
Σημαντικά αρβανιτοχώρια ήταν τα Σουλιμοχώρια στην Αρκαδιά (σημερινή Τριφυλία της Ηλείας) με το όνομά τους να προέρχεται από κάποιον Σουλιμάν Μπέη, που εποικίστηκαν αρχικά από 1.600 Τσάμηδες και 200 γυναικόπαιδα. Με τα χωριά Σουλιμά, Ψάρι, Χρυσοχώρι, Χαλκιά, Κούβελα, Λάπι, Κλέσουρα, Ρίπεσι, Πιτσά, Κατσούρα και Αγριλιά. Ήταν πατρίδα των Πλαπουταίων και πολλών αγωνιστών του 1821 (Ντρέδων) και καταφύγιο κάθε διωκόμενου τα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Οι Αλβανοί της Πελοποννήσου συνέχιζαν και αργότερα να κατοικούν σε μικρά χωριά (κατούνες) και ασχολούνταν κυρίως με την κτηνοτροφία. Το 1706-1709 ο Φραγκίσκος Γριμάνης Ενετός Προβλεπτής του Μορέως έλεγε ότι οι πολυπληθέστεροι Έλληνες κατοικούσαν στις πόλεις και κυρίως ασχολούνταν νε τη γεωργία, τη ναυτιλία και το εμπόριο, οι Αλβανοί ζούσαν νομαδικά σε καλύβες και μετακινούνταν από τα βουνά στα χειμαδιά τους με τα κοπάδια τους. Το σημαντικότερο που λέει είναι ότι είχαν τόσο συγχωνευθεί με τους Έλληνες που δεν θεωρούταν ότι αποτελούν άλλη φυλή, αλλά άλλη τάξη λιγότερο εύπορη και πολιτισμένη. Τα ίδια έλεγαν και Γάλλοι τον 18ο αιώνα και ότι οι Αλβανοί κατοικούσαν κυριώς στις βόρειες περιοχές και τις κεντρικές, όπου πάλι ασχολούταν με την κτηνοτροφία.
Αρβανίτες και ντόπιοι πλέον δεν διακρίνονται καθόλου μεταξύ τους ειδικά στην Δυτική Πελοπόννησο και τα Επτάνησα που δεν βγάζει κανείς άκρη πλέον ποιος είναι Αρβανίτης. Η αρβανιτοφωνία διατηρήθηκε μόνο στα Σουλιμοχώρια, τα Ζουμπατοχώρια και το Λάλα (που αλλαξοπίστησε το 1715 και έγινε σφηκοφωλιά και καταφύγιο Τουρκαλβανών μετά το 1770).
Από τον 15ο αιώνα υπάρχει και ένα συνεχές ρεύμα χριστιανών Αλβανών προσφύγων (και του Μοριά) προς την Ιταλία και ειδικά την Απουλία, τον 19ο αιώνα εκεί υπήρχαν 60 χωριά με περίπου 60,000 κατοίκους που μιλούσαν αλβανικά και είχαν προσχωρήσει στον καθολικισμό.
Το 1656 οι ομόθρησκοι και φίλοι των Τουρκαλβανών Αλγερινοί πειρατές λεηλατούν και καταστρέφουν εντελώς τους Αρβανίτες της Ύδρας, που μετά από αυτό αρχίζουν πλέον να εξοπλίζουν τα πλοία τους. Το 1659 κατά τον Κρητικό Πόλεμο ο Μοροζίνης προσβάλει την Καλαμάτα για αντιπερισπασμό και μαζεύει 10,000 Μανιάτες και 3,000 Αρβανίτες της περιοχής. Το 1685 πάλι οι Ενετοί στρατολογούν κατά των Τούρκων νομάδες Αρβανίτες της Αργολίδας και το 1688 κατά την ατυχή εκστρατεία της Χαλκίδας στρατολογούν Αρβανίτες της Εύβοιας.
Το 1715 κατά την ανακατάληψη του Ναυπλίου από τους Τούρκους οι Αρβανίτες της Αργολίδας πολεμούν πάλι ηρωικά στο πλευρό των Ενετών και γνωρίζουν ωμότητες και σφαγές από τους Τούρκους και τον αιμοβόρο πασά Διαβεκίρ Καρά-Μουσταφά, καταφεύγουν στο Αραχναίο όρος και πάλι σε Ύδρα, Σπέτσες και Πόρο. Αυτοί ήταν οι υδραίικες οικογένειες Κούτση, Λεμπέση, Γκίκα, Κυριακού, Γκίνη, Γκιώνη, Ανδρούτσου, Λαζάρου κλπ και η σπετσιώτικη Μπόταση που διάπρεψαν το 1821.
Το 1770 οι Αρβανίτες γνώρισαν και αυτοί όπως και οι υπόλοιποι Μοραΐτες τη μανία των προδοτών Τουρκαλβανών. Οι Υδραίοι μπόρεσαν να τους αντιμετωπίσουν, αλλά οι Σπετσιώτες απέτυχαν αφού ομάδα 500 από την τουρκαλβανική φρουρά του Ναυπλίου αποβιβάστηκε από την Κόστα της Πελοποννήσου και λεηλάτησαν την νήσο καίγοντας το Καστέλλι. Οι κάτοικοι μόλις σώθηκαν με τα πλοία τους στην Ύδρα, την Κυνουρία, και τα Κύθηρα από όπου επέστρεψαν πληρώνοντας τον Χουσεΐν Πασά γαμπρό του Σουλτάνου Σελίμ Γ’. Η δράση των Ελλήνων Αρβανιτών το 1821 είναι σε όλους γνωστή. Σημειώνουμε ότι στις αρχές του αγώνα του 1821 το εκστρατευτικό σώμα από τους Αλβανούς του Κεχαγιάμπεη κατέσφαξε στο Άργος ντόπιους Αρβανίτες και Σπετσιώτες ανελέητα (900 νεκροί). Εκεί σκοτώθηκε ο γιος της Μπουμπουλίνας, Γιάννουζας. Επίσης το τι έκαναν μετά οι Υδραίοι μόλις έπιαναν Αλβανούς στη Τριπολιτσά το Σεπτέμβρη του 1821, μπορεί να το διαβάσει κανείς στον Φωτάκο. Οι διάσπαρτοι Αρβανίτες της Ελλάδας (10-15% το 1830), πολέμησαν σχεδόν παντού τους Τουρκαλβανούς το 1821 (Λάλα, Πάτρα, Τριπολιτσά, Ναύπλιο, Κόρινθο, Δερβενάκια, Μεσολόγγι, Αράχωβα, Αθήνα κλπ) μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες.

Τι έλεγαν οι Αλβανοί μετά τον μαζικό εξισλαμισμό τους

Το μέγα οικόσημο της Αρβανίτικης οικογένειας του κόντε Μερκούριου Μπούα, που τα μέλη της ήταν οι αρχηγοί και γενάρχες των περισσότερων Ελλήνων Αρβανιτών. Η σημαία με το χέρι και τα τέσσερα φίδια είναι η σημαία που κρατούσε ο βασιλιάς (ρε) Πύρρος και όσοι κρατούν από τη γενιά του. Αριστερά η σημαία των κυμάτων συμβολίζει τον ποταμό Βογιάνα («ριβέρα Μπουένα») στην Σκόδρα και την ομώνυμη επαρχία που κατείχαν οι Μπουαίοι στην Αλβανία. Ο κίτρινος αετός σε γεράνιο κάμπο συμβολίζει το Αγγελόκαστρο που ήταν κάστρο και κτήμα των Μπουαίων στην Ελλάδα. Ο κίτρινος σταυρός με τα δύο λευκά άστρα ήταν τμήμα της σημαίας που κατά παράδοση είχε χαρίσει ο Μέγας Κωνσταντίνος στους Μπουαίους όταν πέρασε στο Δυρράχιο ερχόμενος από τη Ρώμη. Ο σκατζόχοιρος «κορωνάδος» είναι τμήμα της σημαίας που χάρισε στον Μερκούριο ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος όταν τον έχρισε κόντε της Ρόκκας Σέκκας και του Ακίνου. Ο χρυσός "γρίφφον" με την κορώνα είναι δώρο του αυτοκράτορα της Γερμανίας Μαξιμιλιανού όταν τον έχρισε κόντε του Ιλάζ και του Σουαβέ.

Οι Έλληνες Αρβανίτες όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες πάντα μίλαγαν για τους αρχαίους προγόνους και τον Πύρρο, τον Μ. Αλέξανδρο, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο κλπ. Οι Τουρκαλβανοί όμως νεοφώτιστοι στο Ισλάμ πέρα από τα αμέτρητα εγκλήματα που έκαναν το γύρισαν και ιδεολογικά, αναφέρονται πια σε: «Μέγα προυφήτην Μουάμεθ», «τα επτά μας μουσάφια και τους 124 χιλιάδας προφήτας μας», «μα του Ραμπή το όνομα», «μα τα τέσσερα κιτάπια του Αλλάχ», «βάλλαχι, τάλλαχι» «το ντιν-ισλαμ», «σελαμέτι», «το σιαφέτ του Μουχαμέτ Αλή αβρέντι μποσκεντί καφίρ» και άλλες τέτοιες αηδίες που είναι γεμάτες οι επιστολές τους.
Τα ίδια έκαναν και αμέτρητοι προδότες-εξωμότες Έλληνες τότε: Ο Μαχμούτ πασάς, βεζίρης του Μεχμέτ Β’ κατακτητής Σερβίας, Βοσνίας και Εύβοιας ήταν Έλληνας εξισλαμισθής σε νεαρή ηλικία. Ο Χας Μουράτ πασάς βεηλέρμπεης της Ρούμελης ήταν από τους Παλαιολόγους. Ο μεγάλος βεζίρης του Μωάμεθ Ρουμ Μεχμέτ, ήταν και αυτός Έλληνας. Επί Βαγιαζήτ Β’, ο Μεζί πασάς και ο Χότζα Μουσταφά πασάς είχαν γεννηθεί Έλληνες. Επί Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς ο Ιμπραήμ πασάς και ο Σουλεϊμάν πασάς ήταν Έλληνες. Ο Νασσού πασάς ήταν γιος Έλληνα ιερέα. Δυο άλλοι μεγάλοι βεζίρηδες ο Δαμάτ Χασάν και ο Τοπάλ Οσμάν ήταν Πελοποννήσιοι. Ο Τζορλιλέ Αλή πασάς και οι ναυτικοί Σαλή πασάς και Μπαρμπαρόσσας ήταν Έλληνες εξισλαμισθέντες. (πηγή Διον. Κόκκινος)

Δηλαδή είναι δυνατόν να θεωρούμε δικούς μας και Έλληνες αυτά τα σκουλήκια, ή τους άλλους τους συνεταίρους των Τούρκων, τους «τουρκοχριστιανούς». Αν τους έπιανε όλους αυτούς του «δήθεν Έλληνες» πασάδες και βεζιράδες στα χέρια τους ο Κλαδάς, κανένας Μπούας ή ο Κολοκοτρώνης τι θα τους έκανε άραγε; Αν έπιανε τους αμέτρητους Τουρκαλβανούς αγάδες και πασάδες προγόνους των σημερινών Αλβανών (δείτε πόσους Οθωμανούς βεζίρηδες έβγαλαν) ο σταυροφόρος Σκεντέρμπεης τι θα τους έκανε; Κρίνοντας τι έκανε ο Κολοκοτρώνης στον «μπέη Νενέκο» καταλαβαίνουμε… και ο καπετάν Δαγρές μόλις έπιασε το Σωτηράκη Κουγιά «τουρκολάτρη» προεστό της Τριπολιτσάς που έμεινε με τους Τούρκους και μετά την επανάσταση, τον καθάρισε αφού πρώτα του έκοψε τα αυτιά του και τον ανάγκασε να τα φάει. Έτσι είχαν τα πράγματα τότε. Μόνο οι λίγοι συγκριτικά 1,200 πρώην Τουρκοκρητικοί με τους αγάδες τους Κουρμούληδες απαρνήθηκαν το Ισλάμ και ενώθηκαν με τους επαναστάτες το 1821.
Οι Έλληνες πάντα έτειναν χέρι φιλίας στους κατοίκους της Αλβανίας χριστιανούς και μωαμεθανούς, από τη εποχή ακόμα του 1821 («Με τους Αρβανίτες δεν έχομε πόλεμο» έλεγαν, μάταια όμως) και με τον πιο επίσημο τρόπο(κυβερνητικά έγγραφα):

Ο ίδιος ο Δημ. Υψηλάντης όταν ήταν Αρχηγός της Επανάστασης τους έγραφε ονομαστικά.

Αλλά ο θρησκευτικός φανατισμός των Τουρκαλβανών και η σύνδεση τους με την Οθωμανική αυτοκρατορία δεν τους άφηνε να συγκινηθούν από τέτοια θέματα. Όπως γράφουν οι Σουλιώτες που τους ήξεραν καλύτερα, μάλλον εξαγριώνονταν όταν τους μιλούσαν για «αρχαίους προγόνους». Αυτά ας τα βλέπουν οι σημερινοί Αλβανοί με τα παραμύθια τους.
Οι Αλβανοί παρόλη τη διαφορά της θρησκείας χρησιμοποιούσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή άνετα, ειδικά οι Τόσκηδες. Ο Αλή πασάς άκουγε τα κατορθώματά του από το ποίημα "Αληπασαλιάδα" (4,500 στίχοι) του Αλβανού Χατζή Σεχρέτη που ήταν και αυτό στα ελληνικά. Να πως αρχίζει:

Οι Τόσκοι στα τέλη του 19ου αιώνα έγραφαν την γλώσσα τους με ελληνικούς χαρακτήρες και με τέτοια γραφή τους απευθύνονταν οι Αρβανίτες της Ελλάδας με τα κείμενα των "ελληνοαλβανικών συλλόγων" τους επικαλούμενοι την «πελασγική συγγένεια». Μάταια όπως πάντα. Απόσπασμα από βιβλίο του 1870, που περιέχει και την γνωστή διαθήκη-έκκληση ενός Αλβανού μπέη για ένωση με τους Έλληνες.

Ακόμα και μπεκτασίδες Αλβανοί φανατικοί μουσουλμάνοι (πιστεύουν τον προφήτη Αλή και τα παιδιά του) καλούσαν τους Αλβανούς μουσουλμάνους (που απέρριπταν πια το όνομα Τούρκοι) και χριστιανούς να ενωθούν με τους Έλληνες κατά των κοινών εχθρών Τούρκων της Ασίας (άπιστων Τούρκων "Χαλτούπηδων"), από το 1870 και αυτό. 300 χρόνια πήρε στους Τουρκαλβανούς να ξυπνήσουν, πάλι καλά! Και φορολογία και στρατολογία, τσάμπα κρέας στους πολέμους, όχι πως δεν τους άρεσε το πλιάτσικο όμως… Τους έλεγαν οι Έλληνες Αρβανίτες δεν κοιτάτε που εσείς οι Τουρκαλβανοί στις αρχές του 19ου αιώνα ήσασταν 1,000,000 ντουφέκια και τώρα μείνατε οι μισοί, ξεκολλήστε από τους Τούρκους. Ένας αξιωματικός του Οθωμανικού στρατού Φράσαρης τσαντισμένος από τους συναδέλφους του έλεγε για τους δικούς του «αρχαίους προγόνους» κλπ την ίδια περίοδο. Για να δούμε τι έλεγε ο δερβίσης…

Αργότερα οι Αυστριακοί λόγιοι «μετασχηματίσαντες την επιστήμην εις ταπεινήν θεραπαινίδα πολιτικών σκοπών» κατά τον Σάθα, ενώ αγνοούσαν ηθελημένα ακόμα και την ύπαρξη εκατομμυρίων Ρουμάνων πέραν του Δούναβη, λέγουν ότι οι Αλβανοί φέρουν το όνομα τους από τον 11ο αιώνα (Χαν και Χοπφ), ο Γουσταύος Μέγερ θέλει αυτούς Βαλτικόν έθνος, και γενικά τους θέλουν άσχετη φυλή με τα Βαλκάνια και τους Έλληνες. Δυστυχώς και πολλοί Έλληνες την ίδια περίοδο δεν φαίνεται να είχαν πια φιλικά αισθήματα προς τους Αλβανούς και μάλλον αποκλειστικά προς την πλήρη αφομοίωσή τους προσπαθούσαν, διευρύνοντας το χάσμα. Τα όποια ελληνοαλβανικά όνειρα κράτησαν μέχρι την ίδρυση του Αλβανικού κράτους και την γνωστή ισοπεδωτική θεώρηση της επίσημης αλβανικής ιστορίας από τα παιδιά των Τουρκαλβανών, που τα θέλουν όλα δικά τους, προωθώντας έναν τραγελαφικό και αστείο για όσους γνωρίζουν «παναλβανισμό». Δεν πιστεύω να ισχύει αυτό που καταλογίζουν στον πιο διάσημο Αλβανό του καιρού μας τον Νομπελίστα λογοτέχνη Ισμαήλ Κανταρέ, ότι δηλαδή ο Αισχύλος ήταν Αλβανός γιατί ήταν από την Ελευσίνα! Πάντως νομίζω πως αμέτρητοι Αλβανοί και Αρβανίτες θα το πίστευαν! Δυστυχώς τους συνεπικουρούν στις φαντασιώσεις τους και κάποιοι αδιάβαστοι και απίθανοι Έλληνες Αρβανίτες. Οι σύγχρονοι Αλβανοί μετανάστες που ήρθαν να ζήσουν τίμια στη χώρα μας, πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν ήρθαν σε κάποια ξένη χώρα, αλλά σε χώρα φίλων και ξαδέλφων τους και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν και οι περισσότεροι Έλληνες για τους Αλβανούς αντίστοιχα. Οι πρόγονοι μας δεν έκαναν τέτοιου είδους φυλετικές διακρίσεις, από την αρχή ζούσαν και αγωνίζονταν πάντα πλάι πλάι σαν πατριώτες, ειδικά στο Μοριά. Και φυσικά κανείς δεν δίωκε ή "εξελλήνιζε" βίαια τους Αρβανίτες. Αυτά είναι αισχρά και κακοπροαίρετα παραμύθια! Σε μια χώρα που οι Αρβανίτες εκπροσωπούνταν πολύ περισσότερο αναλογικά με τον πληθυσμό τους στις κυβερνήσεις. Πάνω από το 10% των Έλληνων πρωθυπουργών που πέρασαν ήταν Αρβανίτες. Σε μεγάλο ποσοστό οι Αρβανίτες ήταν βασιλόφρονες και δεξιοί, μην πούμε για τους συνδεδεμένους με τις δικτατορίες και κινήματα (Παπαδόπουλος, Μαρκεζίνης, Κόλλιας, Κορυζής, Πάγκαλος, Δαγκλής κλπ). Η δήθεν "καταπίεση" των Αρβανιτών στην Ελλάδα είναι μακράν το μεγαλύτερο αλβανικό παραμύθι. Εκτός και αν έχουν άλλα πράγματα στο νου τους για το μέλλον...

3 σχόλια:

doctor είπε...: Κάνεις εκπληκτική δουλειά. Είδα το ποστ διαγωνίως αλλά να σου πω την αλήθεια κουράστηκα πολύ με την πολύ μικρή γραμματοσειρά, οπότε θα το εκτυπώσω και θα το διαβάσω πιο άνετα!

Μέχρι να επανέλθω, συνιστώ -αν δεν το έχεις διαβάσει ήδη- ένα πολύ ωραίο βιβλίο που μόλις τελείωσα:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_14/03/2006_177075; 16 Οκτωβρίου 2009 10:22 μ.μ.
doctor είπε...: Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον:
http://www.scribd.com/doc/8069289/Religion-and-Albanian-IdentityThriskeia-Kai-Ethniki-Taftotita-Stin-Albania; 16 Οκτωβρίου 2009 10:23 μ.μ.
lykawn είπε...: Ευχαριστώ για τα σχόλια και τα προτεινόμενα βιβλία.

Παρεπιπτόντως, διάβασα σήμερα και κάποια περίεργα στοιχεία για την ακραία σουνιτική τάση Σαλάφι και τις πρόσφατες συλλήψεις στην Αλβανία http://spynews-gr.blogspot.com/2009/10/blog-post_4033.html

Μόνο στο "θρησκευτικό χάος" της Αλβανίας θα μπορούσε να υπάρξει ακραίος ισλαμιστής ιμάμης με το όνομα Artan Kristo!

Υ.Γ. Μεγάλωσα το μέγεθος της γραμματοσειράς των κειμένων.; 17 Οκτωβρίου 2009 12:36 π.μ.

Δημοσίευση σχολίου

Προϋποθέσεις αναδημοσίευσης

Το έργο με τίτλο "Montibus descendum - ξεχασμένες πτυχές της ελληνικής ιστορίας" από τον δημιουργό http://lykawn.blogspot.com/ διατίθεται με την άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα .

Παροχή δικαιωμάτων πέρα από τα πλαίσια αυτής της άδειας μπορεί να είναι διαθέσιμη με άμεση επικοινωνία στο http://lykawn.blogspot.com/.

Προϋποθέσεις αναδημοσίευσης:
- Ενεργός σύνδεσμος στην ακριβή διεύθυνση της αρχικής ανάρτησης.
- Αντιγραφή μόνο μικρού αποσπάσματος.
- Αναδημοσίευση κειμένου σε ιστοσελίδες που περιέχουν διαφημίσεις δεν είναι αποδεκτή.

Montibus descendum

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Το ελληνοαλβανικό διαζύγιο του 16ου αιώνα

3 σχόλια:

Θεματολογία

Προϋποθέσεις αναδημοσίευσης

Translate this page

Αρχειοθήκη

Αναγνώστες

Αναζήτηση στο ιστολόγιο

Επισκέψεις από 01.06.2010:

Επισκέψεις από 01.12.2008: